<P>Nu ik steeds ouder word, ook dit jaar ben ik er helaas niet aan ontkomen, merk ik steeds vaker bepaalde zaken al eerder tegengekomen te zijn. Vernieuwing van de medezeggenschap is er zo één van. </P> <P>Wellicht vindt u mij naïef, ouderwets of zelfs conservatief, maar ik ben van mening dat medezeggenschap eigenlijk prima loopt. De wet biedt voldoende instrumenten om invloed te hebben maar ook voldoende vrijheid om lokaal invulling te geven aan specifieke participatiewensen van organisaties. </P> <P>Hoe dit overleg dan verloopt is natuurlijk vervolgens erg afhankelijk van de bereidwilligheid en kundigheid van bestuurders en or-leden om daadwerkelijk met elkaar van gedachten te wisselen over beleidskeuzes.</P> <P>Mijns inziens is er echter dus niet direct noodzaak reden tot echte structurele vernieuwing.</P> <P>Natuurlijk, professionalisering van een vakgebied is altijd goed en nadenken over verbetering van het overleg is altijd wenselijk, daar kan ik zelfs niet tegen zijn. </P> <P>Maar toch, waarom moet dat altijd onder het mom van vernieuwing in plaats van verbetering. Straks gaan we nog praten over medezeggenschap 4.0 of iets dergelijks.</P> <P>En wat verandert er nu werkelijk? Alle dure boeken en seminars ten spijt: ik heb het nog niet kunnen waarnemen. </P> <P>Maar ik vrees dat ik nu praat als een ouder wordende man die modes, of dat nu in kledingstijl of in mijn beroepsgroep is, aan zich voorbij laat gaan. </P>